Monthly Archives: september 2013

Ja of nee?

Honger en zowat de hele tijd zin om te eten, vanalles door elkaar, deze middag een omelet gemaakt met “patatten”, iets wat ik spontaan niet zou klaarmaken:)
Mijn buik is opgezet, precies of we al 4 maand ver zijn. Ik weet het niet , maar ik heb toch de indruk dat er een en ander in mijn lijf zich aan het manifesteren is.
Oh ja, op dit moment heel erg veel zin in toastjes, zo van dedie in de oven…
Een kort berichtje, maar ik wou het toch even delen:)
 

Door |september 25th, 2013|Gevoelens|3 Reacties

En huppakee!

Exact 6 maand en 13 dagen na de allereerste officiële dolliebeebie babbel was het dan eindelijk zover. Ideaal qua timing, zo ’s morgens een inseminatieke en ’s avonds een feestje omdat je 5 jaar getrouwd bent, waarom ook niet? Zelf had ik me voorgenomen niet van mijn sus te draaien om vervolgens in de armen van de verpleegster terecht te komen (been there done that), en Mama Cee leek naar goede gewoonte haar stress-loze zelve.

Jan Palfijn wordt verbouwd en vermits het fertiliteitscentrum daardoor al eens durft te verhuizen werd ons aangeraden ‘iets’ vroeger aanwezig te zijn. Kwestie van je weg te vinden in een labyrinth van gyproc platen, loshangende gloeilampen en piepende liften. En zo kwam het dat Mama Cee en ik ruim een half uur op voorhand oog in oog stonden met wat Mama Cee een ‘spooklift’ noemt. Zelf ben ik niet zo gevoelig aan die dingen maar toegegeven, het was een model van het type ‘antiek’. Een echt alternatief was er niet gezien de deur met bordje ‘trap’ uitgaf op een werf die zich 5m lager bevond. Bovendien trok Mama Cee gewetenloos de deurkruk van de deur wat onze opties nog aanzienlijker verminderde.

Uiteindelijk geraakten we, het gekraak en gepiep buiten beschouwing gelaten vrij vlot, op het 8e verdiep. Eveneens vrij vlot raakten we tegen 10u45 in de ‘transfertzaal’ waar de eerste inseminatiepoging een feit werd. Even wennen toch, niet zo’n alledaagse omgeving denk ik dan, maar soit, alles goed verlopen. Dankzij een ongelooflijk dappere (ploplied zingende) Mama Cee moeten we nu aftellen. No stress. Postief denken.

Spuit

Jaja ik (Mama Cee) blog ook… Ik ben niet zo wild van spuitjes maar toen de dokter me gisteren vertelde dat ik mijn spuitje Pregnyl zelf kon geven, dacht ik van oké, een fluitje van een cent, we gaan dat doen want het is voor een goed doel:) Yeah right, me and my big mouth..

Toeval wou dat we gisteren moesten gaan eten met klanten,  het spuitje moest gegeven worden tussen 21.00 en 22.00 u, wat dus ongeveer zou zijn als het hoofdgerecht op tafel stond.
Rond 21.50u zei ik tegen Mama Nono ‘kom ga maar mee naar het toilet, dan kan je me helpen met het mengen van die ampullen, ik zal dan de spuit zetten:)’. Ik zei tegen de klant “beste klant, ik moet een spuitje geven voor 22.00 u, we zijn binnen 10 minuten terug” Ik had zoiets van, ik leg dat straks wel in detail uit.
Ampullekes gemengd, alles netjes gedaan zoals de dokter het had gezegd, nu was het aan mij om de naald in mijn buik te steken. Schrijft makkelijker dan het was moet ik zeggen. Mezelf oppeppend alsof ik op de Olympische Spelen de 100 meter zou lopen, Mama Nono die zei ‘en, en, zit het er al in?’ Na 3 keer te willen prikken en toch niet durven,  heb ik dan toch met m’n ogen dicht de inspuiting gegeven, YES  I dit it:)

Geen weg terug

Hallo seg, wat een gedoe voor zo’n strootje mannelijkheid. Het scheelde gisteren een haar of we mochten de eerste inseminatie poging een maand uitstellen. Omdat het fertiliteitscentrum in Jan Palfijn blijkbaar op inactief wordt gezet de komende 6 maanden leek het erop dat we onze winkelwaar in het UZ moesten gaan halen. Op zich geen ramp ware het niet dat de procedure daar behoorlijk complex is en we sowieso een maand zouden verliezen. Gelukkig is onze fertiliteitsdokter Claudia Daels niet alleen aangenaam maar ook bijzonder doortastend. Zo kreeg ze het alsnog voor mekaar om deze maand nog één poging in Jan Palfijn te kunnen inplannen. Nadien vliegen we sowieso naar het UZ.

Alé hup, zaterdag om 10u45 is het dus van dattem. Na meer dan een half jaar uiteindelijk een stap met Geen Weg Terug.

Eén twee drie

Ongetwijfeld DE zin van de afgelopen dagen. Zo bleek deze morgen bij ons Fertiliteitsdokter-bezoekje dat 2 echo’s niet volstaan om Mama Cee’s ‘eisprong’ te bepalen. No stress, donderdag terug voor een 3e maar wellicht laatste echo. In principe 2 dagen later Inseminatie Poging 1. Soit, so be it. Blijkbaar is dat niet ongewoon en moeten Mevrouw de Fertiliteitsdokter en mama Cee’s binnenkant mekaar nog wat leren kennen.

Echter heeft de 1-2-3 zin heeft sedert deze middag ook een andere betekenis gekregen. Zo zei Mevrouw de Fertiliteitsdokter heel leuk ‘ik ga je een Pregnyl spuitje meegeven dat je jezelf dan wellicht donderdag sub-cutaan mag toedienen’. ‘Euh ja madam, maar zo erg thuis zijn we niet in het toedienen van sub-cutane injecties’. Niet teveel tamtam rond maken zei ze nog, gewoon doen. Zo moeilijk schijnt dat allemaal niet te zijn. Ook daar soit, so be it, want dan is er gelukkig Tante R. die als verpleegster toch net iets meer ervaring heeft met die dinges.

Maar dan geen soit bij De Spuit op zich want deze middag had ik het lumineuze idee om grote vriend Google te vragen wat het effect van zo’n dosis Pregnyl is. Een betere innestelling van de eicel zo blijkt, dus safe. Een verhoogde kans op meerlingen zo blijkt ook. Iets minder safe dan toch. Toegegeven, deze middag kreeg ik een Zware Vapeur bij de gedachte dat we misschien niet 1, maar misschien ook 2 of zelfs 3 dolliebeebies zouden krijgen.
OK, dat wordt dus een kasteel bouwen, een bus kopen en 3 Maxi Cosi’s verslepen. Ik zie graag kindjes, ik zie graag beebies, maar zo 3 ineens is misschien toch wel een aanpassingetje… Nu ja, 30% verhoogde kans is de wereld niet. En is het […]

Meetje en peetje

Naast 2 enthousiaste doch een tikje gekke mama’s, een fantastische broer, mega zus, blije grootouders, flashy mammie en een indrukwekkende garderobe met bijpassende italiaanse schoenen heeft Dolliebeebie nu ook een meetje en een peetje. Mama Cee en ik kozen bewust voor een jong meetje en peetje, gewoon omdat we geloven dat grootouders ook zonder die titel al heel belangrijk zijn.

Omdat Dolliebeebie heel speciaal voor ons wordt moesten Meetje en Peetje dat minstens ook zijn. Niet alleen speciaal in hun doen en laten, maar vooral ook speciaal voor ons. Geen eendagsvliegen maar blijvers voor altijd. Fun 2 be with, maar tegelijk ook betrouwbaar.

De keuze lag voor de hand. Dolliebeebie krijgt dus absoluut een ongelooflijk wijs meetje en peetje. Mama Cee’s broertje Kenny wordt binnenkort niet alleen opnieuw papa maar krijgt er de titel van ‘Peetje Dolliebeebie’ bovenop. Dominique, mijn zielsmaatje van toen ik zelf nog maar ukkepukkig was wordt ‘Meetje Dolliebeebie’.  Twee sterke karakters waar Dolliebeebie later veel kan van leren. Twee unieke mensen waar we trots op zijn en die we graag zien.

Whoop whoop :)

Door |september 11th, 2013|Belangrijk, Gevoelens|1 Reactie