Monthly Archives: januari 2014

Alles op en aan

Gisteren beloofde sowieso een spannende dag te worden. Echo, nekplooimeting, maar eigenlijk gewoon vooral ‘het ne keer zien’ van onze dolliebeebie. Onze date stond gepland om 11u30 maar die werd dankzij het acuut ter wereld komen van 3 andere beebies uitgesteld tot zomaar eventjes 20u45.

Soit, geduld loont. Dolliebeebie was in form, en toegegeven, ik had er geen idee van dat een duimende baby van 9,8cm en ocheerkes 60 gram zo een felle rechter kon hebben. Als dolliebeebie een jongen blijkt te zijn kunnen de Hazard-broerkes maar beter opletten. Als het een meisje is, dan is het ongetwijfeld genetisch belast met de voetbal-verslaafde genen van Mama Cee.

Nu dolliebeebie op ongeveer 12 weken gezond en wel blijkt te zijn is er geen enkele reden meer om het Grote Nieuws niet over de daken te gaan uitschreeuwen. Siebe is alvast razend enthousiast vertrokken met een kopie van de echo’s in z’n boekentas en ook deze site werd bekend gemaakt aan het Grote Publiek. Dus bij deze een ongelooflijke welkom aan de nieuwe lezers, schrijf jullie in op de updates en op naar dolle dolliebeebie avonturen…

Door |januari 31st, 2014|Gevoelens, Gewoon|3 Reacties

Babbel 8 met dolliebeebie

Heey dolliebeeb’! Alles goed? Eventjes een kleine waarschuwing dat aanstaande donderdag een drukke dag voor je wordt. Rond de middag sta je ingepland voor een fotoshoot en als alles OK met je is zal vervolgens jouw aanwezigheid aan de Grote Wijde Wereld worden bekend gemaakt.
Ik kijk er wel naar uit, eindelijk iets meer dan enkel de wilde verhalen van Mama Cee rond jouw gedrag in haar buik. Eindelijk iets tastbaars. Inmiddels wordt er ongelooflijk gespeculeerd op jouw jongen of meisje zijn. Om de één of andere manier lijkt iedereen er zeker van dat je een coole kerel bent, maar zekerheid hebben we dus niet. Maakt op zich ook helemaal niet uit, maar ik geef je alvast wel mee dat je broer Siebe op zeer nadrukkelijke wijze zijn voorkeur heeft geuit. Als je effectief een meisje bent dan hoop ik maar dat je graag met auto’s zal spelen want daar rekent hij sowieso echt wel op. Ale, geniet nog maar even van de rust. Donderdag wordt het menens. Tot dan!

Door |januari 26th, 2014|Babbels, Gevoelens|1 Reactie

Babbel 1 met mama Cee

Dag mama Cee… ’t Is eens iets anders, zo’n virtueel woordje placeren tegen een toch wel behoorlijk aanwezig IRL iemand. Waarom ook niet? Ik weet wel dat het hebben van een (gemeenschappelijk) trouwboekje betekent dat je alles tegen elkaar mag en moet kunnen zeggen maar soms is virtueel gewoon makkelijker en sowieso minder vluchtig.

De laatste maanden waren niet altijd even makkelijk. Eerst was er de ‘we-willen-een-dolliebeebie-maar-weten-niet-of-het-lukt’ fase die af en toe voor stress zorgde. Toen kwam het plotse overlijden van je pepe en uiteindelijk kwam het ‘yes-het-is-gelukt-we-zijn-zwanger’ moment dat naadloos overging in de huidige ‘we-zijn-zwanger-en-we-voelen-het’ fase.

Weet je mama Cee, misschien moesten we de rollen maar gewoon eventjes omdraaien. Eén dagje en één nachtje maar. Dan zou ik weten hoe het voelt plots zin te hebben in cheesecake, zou ik weten hoe je zo’n ding quasi eenhaps naar binnen werkt, maar zou ik vooral kunnen snappen waarom je het ene moment de liefste en goedaardigste ter wereld bent om een aantal miliseconden later ineens een verschrikkelijk serpent te worden :).
Tegelijk zou jij eventjes de lichamelijke ongemakken kunnen inruilen voor een leefwereld bestaande uit ongelooflijk veel goesting naar het zoeken van coole bodiekes en blitse doopsuikers maar tegelijk ook van bezorgdheid, onzekerheid en ergens het gevoel dat alles buiten je om gebeurt.

Dat jij dolliebeebie’s biologische mama zou worden lag voor de hand. Jij bent immers het groen blaadje van ons 2 en degene met de niet afwijkende bloedsuiker- en cholesterolwaarden. Zoals Calimero zou zeggen ‘jij bent groot en ik is klein’ :)
Anyway, deze babbel alleen maar om te zeggen dat ik los van de hoop dat onze dolliebeebie de looks van Javier Bardem meekrijgt, ik ook blij en fier ben dat jij mama Cee […]

Door |januari 18th, 2014|Babbels, Gevoelens|4 Reacties

Ja wablief

In tegenstelling tot wat de toekomst wellicht zal brengen heeft de komst van dolliebeebie voorlopig een ongelooflijk positief effect op mijn slaappatroon. Nooit eerder ging ik zo vroeg slapen als de laatste 2 weken. Mama Cee is quasi de hele dag KO en dat heeft zo z’n gevolgen. Ik horizontaal in dromenland om 22u is er eentje van.
Toegegeven, ik ben in ons dollie-huishouden niet de meest drijvende kracht maar ik doe mijn best, en nu dus meer dan ooit. Iedereen zal wel weten dat Mama Cee een freak is als het aankomt op ongewenste pluche-kes en kruimels, maar geloof me, dat die instelling, in combinatie met zeer venijnige hormonen me snel deed inzien dat het onderspit delven de grootste kans op rust betekent.

Ik heb een ongelooflijk grote bewondering voor Mama Cee die tenslotte dolliebeebie 9 maand lang een veilig ‘thuisbuikje’ gunt, en uiteindelijk ook mij een fiere mama Nono zal maken, maar ooooh wat vervloek ik die creepy hormonen die ervoor zorgen dat ik op een paar uur tijd Mama Cee zie veranderen van lief en zachtaardig naar hyper tot onredelijk en ronduit grof om dan uiteindelijk weer dezelfde cyclus opnieuw te starten.

Mijn uitgebreide literatuur verzekert me dat het tijdelijk is. Super. Onvoorstelbaar hoe ik uitkijk naar de dag dat een kruimel langer dan 4 seconden ter plaatse mag blijven liggen en naar het moment dat ik terug een Royco Minute soepje mag eten in dezelfde ruimte als Mama Cee.

Maar hey, ik ben happy. En best wel trots om dit allemaal te mogen meemaken…

Door |januari 5th, 2014|Gevoelens, Gewoon|6 Reacties