Monthly Archives: mei 2014

Babbel 15 met dolliebeebie

Dag kerel! Alles goed daar? Seg wat was dat daarnet? Zo’n schop tegen mama Cee’s iPad? Ik kan me wel voorstellen dat het een beetje benepen aan het worden is in je zwembad maar om nu de hele avond te stretchen? Ja, ik weet dat het Champions League finale is maar zou je niet nog even wachten om uit te pakken met je ongetwijfeld indrukwekkende rechter?
Maandag is het alweer showtime. Om 9u30 mag je al je toeren bovenhalen maar zorg je er wel voor dat je je deze keer niet verstopt achter die grote koek? We genieten graag mee.
Tussen haakjes, deze week was een topweek in dolliebeebie-leveringen. Ik kan het onze buren niet kwalijk nemen als ze ons verdenken van affaires met koerier-jongens want het was de moeite. Nog een paar extra kleertjes, een Tummy tub, een verzorgingstafel en nog wat kleine dingetjes… Over een paar weken komen dan nog je wheels, park en kamertje.
Je ziet, we zijn er klaarder en klaarder voor. Jij ook?

Aftellen

Toegegeven, we voelen ons al een stuk beter dan een paar weken geleden, het overgeven beperkt zich tot eens per drie dagen, de vermoeidheid valt ook best mee en ik probeer toch wat smaak te hebben van de dingen die ik eet.

De afgelopen weken hoorde ik mensen in onze vriendenkring vertellen dat zwanger zijn het beste gevoel ever gaf, ik zit dan telkens zo dwaas te kijken van “aller hoe kan je dat nu menen”, hoe kan je dat nu zeggen? Ondanks dat ik me iets beter voel zijn er dingen die me een veel beter gevoel geven dan zwanger zijn. Vorige week ging ik voor de eerste keer sinds lang naar de slager, de slagersvrouw zei spontaan “aha dat is lang geleden”, ik vertelde haar dat ik geen vlees kon eten enkel vis, spontaan zei ze dat ze dat niet zou kunnen, dat ze nooit haar vlees zou kunnen laten ook al zou ze er ziek van zijn en dat ze tijdens haar zwangerschap heerlijk genoot van vlees.  Ik was blij te horen dat de meeste mensen genieten van hun zwangerschap en er bovendien nog heel veel energie van krijgen :)

Toen liefje en ik kozen voor een dolliebeebie, wist ik wat me te wachten stond, ik wist exact wat er met mijn lijf zou gebeuren en ik wist ook dat ik sommige momenten heel hard ging zagen en onhebbelijk zou zijn.

Los daarvan ben ik heel erg blij alles nog eens te mogen meemaken, maar dit is echt de laatste, de allerlaatste keer.

Ik hoop dat de laatste 10 weken van de zwangerschap me gaan toelaten tot de laatste dag te kunnen blijven werken en dat ik toch een beetje kan genieten van de kleine […]

Door |mei 19th, 2014|Gevoelens|4 Reacties

Klein beetje KO

Nu weet ik het wel zeker. Zwangere vrouwen snurken meer en vooral ongelooflijk veel luider. Zoooo luid dat ik overweeg om mama Cee in te schrijven voor de eerstkomende ‘The Snurk van Vlaanderen’ talentenjacht. Schitterende bron van inkomsten lijkt me,  want ze wint dat op haar één neusvleugel, zeker weten.
Anyway, zo geschiedt het dus dat ik de afgelopen maand, na een poging van gemiddeld 7 minuten ‘inslapen in eigen bed’ verhuis naar ofwel dolliekid Femke’s bed ofwel naar ons hip Intex logeerbed. Opgelost? Neen niet echt. Ik ben niet zo’n makkelijke slaper en de vaak ambetante pijntjes in mijn nek zorgen voor hoge slaap-requirements. Slapen op een fluffy matras resulteert in barstende koppijn ’s anderendaags en hoewel ik ons zelf-opblazend logeerbed ongelooflijk cool vind, vind ik de geluidjes die het maakt telkens wanneer je je beweegt ook niet zo geweldig. Mama Nono zit er slaapgewijs dus een beetje door, aan de andere kant ben ik natuurlijk wel goed voorbereid op deze manier…

Door |mei 11th, 2014|Gevoelens|3 Reacties

Spaghetti aan de grote tafel

Mama Cee zegt vaak gedroomd te hebben van een Grote Tafel met daarrond een bende kinders en bijhorende liefjes. Ondanks dat ik telg ben van een behoorlijk mini familietje zie ook ik de massieve kom spaghetti met bijpassende emmer saus al volledig voor mij. Hoewel ik ongelooflijk blij ben dat dolliebeebie zal omringd worden door een ruim assortiment aan toffe mensen besef ik tegelijk ook dat ik heel graag een ferm bord spaghetti had uitgeschept voor die paar heel speciale mensen die nu alleen nog maar rijstpap met gouden lepeltjes eten.

Het aantal mama Nono’s bloedverwanten aan de Grote Tafel zal beperkt zijn en heel soms vind ik dat confronterend. Een broer of zus om mee te zwanzen heb ik nooit gehad, maar dat ook mijn meme, opa en pa nooit zullen bijschuiven doet wel een beetje pijn. Hoewel ze allemaal al een tijdje geleden zijn vertrokken naar het rijstpap-paradijs zijn er sowieso dingen die je nooit vergeet. Anekdotes, liedjes, geuren, smaken,… die gaan nooit weg.

Ik weet zeker dat mijn opa in staat zou zijn om compleet schaamteloos zijn bord en vingers af te likken, wat ongetwijfeld zou gevolgd worden door een gigantische bolwassing door mijn immer attentievolle meme. Ze zou roepen ‘Frans, da toedenie! Wa moeten de menschuh nie peize!. Waarop hij wellicht droogjes ‘Och Judith, loat mij ne kier doen, ik eete da geire’ zou antwoorden. Mijn pa daarentegen zou zoiets nooit doen, spaghetti was zijn ding ook niet. Maar hij zou er wel zijn, gewoon omdat hij, net als ik, zou beseffen dat we veel tijd in te halen hebben.

Dolliebeebie zal zijn ‘kleine meme’, ‘kleine opa’ en ‘pepe’ niet kennen. Maar ik ga wel over hen vertellen. Bij […]