Monthly Archives: juli 2014

Eindmeet!

Het lijkt haast niet te geloven, ongelooflijk maar die 9 maanden (-2 weken) zijn zo goed als voorbij!

Geloof me als ik jullie vertel dat ik mega-ongelooflijk blij ben dat de finish in zicht is, al was de laatste maand redelijk te doen qua overgeven en toestanden, andere kwalen staken de kop op die me toch ook parten hebben gespeeld:)

We genieten van de laatste dagen met ons 4-tjes en betrekken de kleine nog ongeboren jonge man overal bij. De kids kijken er heel erg naar uit en ik besef dat dit een fase in mijn leven is die nooit meer zal terugkomen. Het is een hoofdstuk die we afsluiten en waar ik met heel veel plezier mijn liefje laat genieten van de baby. Ik kijk zo uit naar de blik op haar gezicht als de baby uit mijn buik gaat komen, de eerste keer dat ze hem gaat vastnemen, pampertje gaat aandoen, flesje geven, enz…. Allemaal van die momenten die op het netvlies staan gebrand en die je als mens enorm gaat koesteren. Ik herinner me dat ik voor de eerste keer een baby zag hoe ik me daarbij voelde, onbeschrijfelijke momenten zijn dat.

Liefje, we hebben 7 geweldige jaren achter de rug met onze super twee kids, we hebben de meest waanzinnige coole dingen gedaan, vertoeven op het strand van Aruba tot shoppen in Puerto Rico tot lunchen in Curaçao, nu gaan we ons klein knolleke verwelkomen en hem omringen met alles wat we lief hebben. Geniet van alles wat ons de komende dagen te wachten staat:)

Babbel 17 met dolliebeebie

Dag dolliebeebie. Seg, was dat nu echt nodig deze morgen? Ik schreef je toch al dat ik niet al te fel ben in ziekenhuistoestanden en zo? Soit, ergens had je misschien wel gelijk om ons even tot orde te roepen bij wijze van generale repetitie. Zo weet ik dus nu dat ik in tegenstelling tot deze morgen best mijn portefeuille meeneem teneinde niet als misdadiger te worden beschouwd als ik de exit-bareel passeer… Ook zag ik het veelbelovende ‘sectio-zaal-bordje’,  en voelde ik daarbij een behoorlijk gecontroleerde rilling. Kwestie van te weten waar ik voor sta natuurlijk. Ook leerde ik vandaag dat wanneer ineens de hartslag van de beebie niet meer geregistreerd wordt op dat schermpje dat niet noodzakelijk betekent dat er geen hartslag meer is. Gelukkig maar dolliebeebie, want ik was toch wel geschrokken. Ik liep daar schoon, op E.R.-se wijze te zoeken naar een vroedvrouw of gynaecoloog. Ale kom, je hebt ons getest. Doe nu maar vooral een beetje normaal. Ik beschouw mezelf als ‘geslaagd’ voor de test. Ik hoop jij ook?

Babbel 16 met dolliebeebie

Dag kleine harige kerel van ongeveer 2,800 kg!  Als alles goed gaat zagen we je vandaag voor de allerlaatste keer in mama Cee’s buik. De volgende keer wordt een pak spannender voor ons allebei. Heb jij er ook al aan gedacht? Vraag je je net als ik ook af hoe ik er zou uitzien? Ben je zenuwachtig? Ik voorlopig nog niet echt. Kans dat het verandert van zodra ik in de verte een infuus zie is ongelooflijk reëel maar laat ons daar dus nog eventjes niet aan denken. Dr. Annick vertelde ons deze morgen dat je niet zo’n zwaargewicht bent. ‘Ietskes onder het gemiddelde maar wel met een onderbeen van 7cm’. Heeey, geen zorgen in maken jongen, less is more. Take it from one who knows :)

Seg, zal ik je een geheim vertellen? Beloof me wel dat het tussen ons blijft ok? Maanden geleden kozen mama Cee en ik je naam. Niet te ingewikkeld, misschien een tikje minder speciaal dan verwacht maar eentje die simpelweg ongelooflijk bij je past. 3 dagen geleden gebeurde het compleet onverwachte. Ik twijfelde. Ineens was ik volledig into een andere naam. Geloof me, na het plakken van (= sukkelen met) 150 wikkels is dat het laatste wat je wil meemaken. Onder het motto ‘gooi het in de groep’ besprak ik het mama Cee, Grote Broer Siebe en Grote Zus Femke. Tot mijn ongelooflijke verbazing reageerde mama Cee vrij rustig in tegenstelling tot Siebe en Femke die de last-minute ingeving minder konden appreciëren. Nee, voor hen is broer al maanden ‘X’ en dat moet gewoon zo blijven. Dus blijft alles gewoon zoals gepland. Ook al vond ik het toch iets hebben :)
Anyway, ik zie je volgende week hé knulletje. Je […]

Beproevingen

Toen we wisten dat we een echte zomerbaby zouden hebben, heb ik altijd gehoopt dat het niet snikheet zou worden, gewoon warm is oké maar temperaturen van gisteren en vandaag zijn echte killers voor (ondermeer) zwangere madammen.

Voordien heb ik niet echt dikke voeten en handen gehad, behalve toen ik ’s morgen wakker werd, voor de rest viel dat aspect wel goed mee. Nu heb ik voeten als (en ik overdrijf niet) olifantenpoten, zo van die voeten waar je amper kan mee gaan en die bovendien ook gewoon pijn doen. Elke gelegenheid die ik heb plaats ik mijn voeten de hoogte in, maar bon is niet altijd simpel.

Deze morgen was het best spannend, gedurende anderhalf uur had ik heel erg veel harde buiken, zo van het soort dat je hoofd knalrood ziet en je toch even moet bekomen. De eerste telefoon naar het iPhone contact “Verloskwartier Acuut” was een feit. De dame in kwestie stelde me een beetje gerust en zei dat ik maar moest afkomen indien het niet stabiliseerde. Gelukkig deed het dat wel en hebben we de dag op een redelijke manier kunnen verderzetten. Toch wel bijzonder dat we plots van alles aan het plannen waren, zo in de zin van de kids gaan naar daar en we moeten nog dit en dat en zus en zo… Gelukkig is het niet zover gekomen, het zou fijn zijn mocht kleine meneer nog even kunnen blijven zitten:)

Nog één
grote beproeving heb ik te doorstaan, morgen in het de babyborrel van mijn Super Cool Mega-metekindje Milas, kost wat kost moet ik daar zijn, zo een gelegenheid mag ik niet missen, dus Milas, reken maar dat Meme Cee er morgen zal zijn, op en top met dikke voeten […]

Harig

Naar goede gewoonte lag dolliebeebie alweer met zijn meer dan waarschijnlijk über-schattige toot naar de tegenovergestelde kant van het echo-ding toen we afgelopen maandag voor de voorlaatste keer op controle gingen bij de gynaecoloog.
Echter kregen we deze keer wel extra informatie rond de looks van onze toekomstige jongste. Zo was Dr. Decraene heel duidelijk: ‘het wordt een harige beebie’. Harig dus. Mama Cee beweert bij hoog en bij laag dat ze een ‘bles’ meende te onderscheiden op de echo, zelf gok ik eerder op een Fellaini coupe. Ik vind kleine krullekes de max maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen een net iets minder warm gevoel te krijgen bij de gedachte de komende 10 jaar die prachtige krullekes dagelijks te mogen uitkammen.

Nu ja, ik vind Marouane Fellaini best wel een ok gast en het donorschap is in België natuurlijk wel 100% anoniem. Hmm, gesteld dat Fellaini donorpapa is van dolliebeebie. Dan, en alleen dan, neem ik er de krullekes wel bij :)

Elegant?

Deze avond zijn we geïnviteerd op het trouwfeest van vrienden, dresscode van de avond is “cocktail”.

Nu ja, op minder dan 4 weken van de bevalling een cocktail outfit samenstellen is niet zo simpel, zeker niet als je met dit warme weer last hebt van dikke voeten, probeer dan maar eens een niet-sandaalachtig schoentje aan te doen.

Op zich zijn dresscodes heel erg cool, in andere omstandigheden zou ik zeker “cocktail” zijn op mijn manier dan, we zijn naar twee winkels geweest om iets te kiezen dat zo “cocktail” mogelijk is, uiteindelijk ben ik gegaan voor een proper bloesje en een proper broekske. Mijn grootste probleem zijn de schoenen, ik kan niets anders dragen dan sandalen of slippers.

Ik lig hier al de hele middag met mijn benen in een hoek van 90 graden (:)) om mijn voeten wat mijn minder dik te krijgen, is een beetje gelukt maar zeker niet genoeg om in gewone schoenen te kunnen.

Ik hoop dat de trouwertjes dat niet al te erg gaan vinden, maar hé is mijn aanwezigheid niet het belangrijkste?:)

Door |juli 4th, 2014|Gevoelens|3 Reacties