Monthly Archives: augustus 2014

Babbel 3 met Loïc

Dag garnaaltje. Voor jou was vandaag een dag zoals elke andere. Eentje van dodo’s doen, melkjes drinken, boerkes laten en pampers vullen. Nochtans was vandaag wel speciaal. Exact 2 jaar geleden ruilde mijn meme haar kamertje met zicht op de binnentuin van het rusthuis in voor een wellicht fantastisch uitzicht van helemaal daarboven. Weet je Loïc, ze was de max. Ik beloof je dat ik je later vanalles over haar zal vertellen. Hoe mooi ze was, van binnen en van buiten. Hoe ze belangeloos voor mij en mijn mama, jouw mammie, zorgde en nooit twijfelde om ons te helpen. Hoe lief ze was en hoeveel ze voor mij betekende.

Ik weet zeker dat ze wel wist hoe graag ik haar zag maar ik weet niet zeker of ik het haar ooit heb gezegd. Dat was het eerste wat door mijn hoofd flitste toen ik 2 jaar geleden in Kreta te horen kreeg dat ze er plots niet meer was. Die gedachte is nooit meer weggegaan en ook al weet ik dat ik daar geen schuldgevoel rond mag hebben, toch blijf ik daarmee worstelen. Daarom Loïc, wil ik je leren hoe belangrijk het is om te durven zeggen dat je iemand graag ziet.
Ik ben er dan ook heel zeker van dat wanneer ik je over haar zal vertellen ook jij, net als ik, haar heel graag zal zien.
Jouw broer Siebe is vandaag meegegaan naar haar graf en samen hebben we haar gezegd dat we nog heel veel aan haar denken en haar missen. Over een paar jaar ga je gewoon mee. Deal?

Door |augustus 26th, 2014|Babbels, Gevoelens|3 Reacties

2 weekjes

Time flies when you’re having fun, maar evenzeer als je van flesje melk over vuile pamper naar ander flesje melk gaat. Om één of andere reden schijn ik op adrenaline te leven. Kan ook moeilijk anders met zo’n kanjer van een dolliebeebie in huis. Omdat alles zo supersnel voorbij gaat wil ik toch even graag stilstaan bij nu-al-2-weken-mama-nono-zijn-van-Mega-Loïc. Ik ben er nu al achter dat ik overbezorgd ben en eigenlijk gewoon liefst van al de hele dag naar hem kijk, kwestie van niks te missen. De wasmachine, droogkast en ikzelf hebben de laatste 2 weken een ongelooflijk innige vriendschap opgebouwd. Er gaat geen dag voorbij of we spreken samen af. En verder vind ik het gewoon super. Hij is zo mooi, zo perfect, zo koddig, zo lief en zo ongelooflijk van ons…

Door |augustus 15th, 2014|Gevoelens|5 Reacties

Babbel 2 met Loïc

Dag garnaaltje. Wel een speciaal gevoel, zo’n babbel met je doen terwijl je hier vlak voor me ligt te slapen in je park. Ik neem het je niet kwalijk dat je nog maar weinig snapt van wat ik de ganse dag door tegen je vertel, maar ik hou je er toch aan hier af en toe een serieus gesprek met te voeren. Babbels van mama tot zoon, leesvoer voor jou later.
Inmiddels ben je 1 week en 1 dag oud en zorgde je nu al voor behoorlijk wat commotie.
Sorry kleine man, maar na je onvoorziene kort-verblijf op de neonatologie afdeling weet ik zeker dat ik je nooit alleen op straat laat lopen voor je 21ste. Ook laat ik je van zodra je kan lezen en schrijven een document ondertekenen waarin je belooft thuis te blijven wonen tot je 58e. Vind je dat goed?

Door |augustus 9th, 2014|Babbels, Gevoelens|4 Reacties

De mooiste

Toen we vrijdag binnenkwamen in het ziekenhuis sloegen we op de kraamafdeling af naar rechts richting “bufferzaal sectio’. Rechtdoor was immers de neonatologie en daar hadden we op dat moment niks te zoeken. Vandaag dus wel want sedert gisteren ligt onze kleine man ter observatie op een afdeling met veel te veel buisjes en piepjes naar mijn zin. Het deed pijn. Ontzettend veel. Vandaag zouden we hem meenemen naar huis en in de plaats daarvan kamperen we nu in een mini kamertje op de pediatrie terwijl onze verse Loïc boven aan een monitor ligt die vooral de saturatie van de zuurstof in z’n bloed meet. Blijkbaar maakt die soms dipjes en da’s niet de bedoeling. 36u observatie zouden ons wijsheid moeten brengen. Ik hoop het. Morgen wil ik hem mee, als allermooiste verjaardagskado ooit. Want mooi is hij echt wel. De mooiste van allemaal.

Door |augustus 6th, 2014|Gevoelens|6 Reacties

Babbel 1 met Loïc

Dag Loïc. Natuurlijk blijf je onze dolliebeebie maar na ongeveer 6 maand ongelooflijk hard mijn best te hebben gedaan om jouw naam te verzwijgen mag ik je wel eventjes bij je naampje noemen natuurlijk.
9 maand lang heb ik aan de zijlijn gestaan en toen Dr. Decraene zei dat je er bijna aankwam besloot ik dat het eindelijk tijd was om mijn definitief plekje in te nemen. Ik was op alles voorbereid en zag mezelf al volledig op een brancard de operatiezaal buitenrollen. Maar niet dus. Toen ik hoorde dat je eraan kwam veerde ik recht waar zelfs geen Air Max tegenop kon. Bloed? Who cares! Zicht op mama Cees interne keuken? No worries.
Ik zag je centimeter voor centimeter uit mama Cees buik komen en zag dat het goed was. En op datzelfde moment gebeurde wat een heel goed maatje van ons me eerder deze week had gezegd ‘mijn hart werd gewoon groter’. Het moet allemaal nog beginnen maar ik weet nu al zeker dat je mijn kleine beste vriend wordt. Kwestie dat ik al een grote beste vriend en vriendin heb natuurlijk…

Door |augustus 2nd, 2014|Babbels, Gevoelens|6 Reacties