Belangrijk

Iets nieuws

Hoewel Loïc nog altijd een behoorlijk ‘mini-gehalte’ heeft wordt hij stapje voor stapje een grote(re) kerel. Zoals de meesten wel weten worden er in ons gezin niet alleen ongelooflijke dolliekids geboren maar ook websites. Deze dolliebeebie-site is daar een voorbeeld van. Eentje waar ik menig uurtje tijd heb in gestopt en waar ik heel stilletjes ongelooflijk fier op ben. Het was mijn bedoeling om deze site up-to-date te houden en hem later aan Loïc te tonen, wat ik uiteraard ook ga doen. Alleen kan ik het niet over mijn hart krijgen om alles wat ik destijds heb gemaakt, en dan bedoel ik vooral de pagina’s, te overschrijven met nieuwere dingen. Daarom krijgt mijn groter wordend Loïcje een grotere site. Ik neem de berichten, reacties en lezers gewoon mee en maak iets nieuws. Iets mega moois.
Deze dolliebeebie-site blijft gewoon bestaan maar gaat op termijn gewoon verder in de nieuwe site. Meer info volgt, someday somehow, want tijd is tegenwoordig een ongelooflijk gegeerd iets. Maar soit, ik doe het toch en ik zie het al helemaal voor me. Jullie moeten wel nog (even) wachten…

Beproevingen

Toen we wisten dat we een echte zomerbaby zouden hebben, heb ik altijd gehoopt dat het niet snikheet zou worden, gewoon warm is oké maar temperaturen van gisteren en vandaag zijn echte killers voor (ondermeer) zwangere madammen.

Voordien heb ik niet echt dikke voeten en handen gehad, behalve toen ik ’s morgen wakker werd, voor de rest viel dat aspect wel goed mee. Nu heb ik voeten als (en ik overdrijf niet) olifantenpoten, zo van die voeten waar je amper kan mee gaan en die bovendien ook gewoon pijn doen. Elke gelegenheid die ik heb plaats ik mijn voeten de hoogte in, maar bon is niet altijd simpel.

Deze morgen was het best spannend, gedurende anderhalf uur had ik heel erg veel harde buiken, zo van het soort dat je hoofd knalrood ziet en je toch even moet bekomen. De eerste telefoon naar het iPhone contact “Verloskwartier Acuut” was een feit. De dame in kwestie stelde me een beetje gerust en zei dat ik maar moest afkomen indien het niet stabiliseerde. Gelukkig deed het dat wel en hebben we de dag op een redelijke manier kunnen verderzetten. Toch wel bijzonder dat we plots van alles aan het plannen waren, zo in de zin van de kids gaan naar daar en we moeten nog dit en dat en zus en zo… Gelukkig is het niet zover gekomen, het zou fijn zijn mocht kleine meneer nog even kunnen blijven zitten:)

Nog één
grote beproeving heb ik te doorstaan, morgen in het de babyborrel van mijn Super Cool Mega-metekindje Milas, kost wat kost moet ik daar zijn, zo een gelegenheid mag ik niet missen, dus Milas, reken maar dat Meme Cee er morgen zal zijn, op en top met dikke voeten […]

Harig

Naar goede gewoonte lag dolliebeebie alweer met zijn meer dan waarschijnlijk über-schattige toot naar de tegenovergestelde kant van het echo-ding toen we afgelopen maandag voor de voorlaatste keer op controle gingen bij de gynaecoloog.
Echter kregen we deze keer wel extra informatie rond de looks van onze toekomstige jongste. Zo was Dr. Decraene heel duidelijk: ‘het wordt een harige beebie’. Harig dus. Mama Cee beweert bij hoog en bij laag dat ze een ‘bles’ meende te onderscheiden op de echo, zelf gok ik eerder op een Fellaini coupe. Ik vind kleine krullekes de max maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen een net iets minder warm gevoel te krijgen bij de gedachte de komende 10 jaar die prachtige krullekes dagelijks te mogen uitkammen.

Nu ja, ik vind Marouane Fellaini best wel een ok gast en het donorschap is in België natuurlijk wel 100% anoniem. Hmm, gesteld dat Fellaini donorpapa is van dolliebeebie. Dan, en alleen dan, neem ik er de krullekes wel bij :)

Groeispurt

Ja, het zal dan wel zo zijn hé… Volgens de boekskes wordt dolliebeebie vooral zwaarder nu en komt er af en toe een centimetertje bij maar volgens mama Cee groeit hij momenteel eerder in alle richtingen.  Er is nu ook geen ontkennen meer aan, de typische ‘er-zit-een-beebie-in-mijn-buik-ronding’ is een feit. Wel een beetje vreemd soms, want mensen die ons niet kennen hebben natuurlijk geen weet van het feit dat dolliebeebie 2 mama’s zal hebben en geen papa. Bijgevolg neemt mama Cee meestal de honneurs waar maar mijn tijd komt nog wel…  Wacht maar tot ik op hoogst professionele wijze mijn Maxi Cosi Mura Plus 3 in mekaar steek in minder dan 1 minuut. Watch me.

Af en toe vraag ik me stiekem af wie verantwoordelijk is voor de andere 50% van dolliebeebie. Mama Cee totaal niet, en misschien is dat ook maar beter zo. Uiteindelijk maakt het ook niet uit, die keuze hebben we bewust gemaakt, maar toch is het soms een beetje dubbel. Hij is blond, heeft blauwe ogen en is ‘normaal’ gebouwd. Meer weten we niet, maar anderzijds kon het ook erger natuurlijk :)

 

Neefje Milas

Op 7 juli schreef ik een blogpost over een klein wondertje dat zich toen net had aangekondigd. Time flies want eergisteren werd Milas geboren. Schoonbroer (dolliebeebie’s toekomstige peter ) en schoonzus zorgden voor een wolk van een neefje voor dolliebeebie en een kanjer van een metekind voor mama Cee.

Zo klein nog en tegelijk met z’n 4 kilo 275 en 52cm al een behoorlijk grote vent. Ik stond erbij, keek ernaar en voelde dat het kriebelde.

Bain soleils?

Altijd spannend zo’n gynaecoloog bezoek, maar gisteren nog net dat tikje spannend-er. Mits een bereidwillige dolliebeebie zouden we immers te weten komen of ik komende zomer al dan niet mini-bain-soleils moet voorzien. Niet dus. Alé, ’t is te zeggen, misschien wel, maar misschien ook niet. Gynaecoloog Annick liet dolliebeebie alle kanten van Mama Cee’s zwembadbuik zien maar blijkbaar is hij/zij nu al een beetje koppig want verder dan een ‘zwaar vermoeden’ dat het een *pieeeeeeeeeeeeep* is kwamen we dus niet. Aaaaaagh! Nu ja, een zwaar vermoeden is al veel natuurlijk maar eigenlijk… doetterniettoe. Als hij/zij maar gezond en happy is.

Een tijdje geleden lag ik even in de knoei na een voor mij vreemde opmerking van iemand die me toch behoorlijk nauw aan het hart ligt. Zelf mama zijnde van een zoon en een dochter zei ze dat het graag zien ‘anders’ is. Dat je het gevoel voor een zoon beter kan omschrijven als genegenheid en bezorgdheid, dat het ergens oppervlakkiger is en minder hecht. Hoewel ik zeker wel begrijp hoe ze het precies bedoelt ben ik het er niet 100% mee eens. Oke, de 20 jarige dochter zal met plezier mee arm-in-arm shoppen, terwijl de zoon wellicht een sms stuurt om zeker te zijn dat je niet vergeet om nieuwe onderbroeken mee te brengen, maar toch.

Ik beschouw mezelf ook een stukje als mama van een zoon en een dochter. En tuurlijk zal de biologie en de genetica er voor een stuk tussenzitten maar ik ervaar iedere dag opnieuw hoe intens de liefde van een kind kan zijn, ongeacht of het nu een zoon of dochter is. Bottomline: het maakt niet uit of dolliebeebie bain-soleils zal dragen of niet, al weet ik het natuurlijk wel […]

Door |februari 25th, 2014|Belangrijk, Gevoelens|2 Reacties