Gynaecoloog bezoekjes

Eerste echo

Grote dag vandaag. De allereerste ‘echte’ kennismaking met onze dolliebeebie, de allereerste keer het hartje horen kloppen, de allereerste foto. Daar gingen we voor.
‘Alles goed met jou?’ vroeg dokter Dr. Daels aan Mama Cee. Mama Cee, op haar fijngevoeligste dankzij door haar lichaam gierende hormonen, antwoordde recht uit het hart ‘ja hoor, ik laat alles lopen dat moet lopen’. Waarop de dokter netjes ‘is emotioneel’ opschreef, zich totaal niet bewust zijnde van het feit dat Mama Cee het eerder over de inhoud van een (kots) emmer had. Nu ja, it’s all about perception.

‘U bent er klaar voor Mevr. Schaubroeck?’ ‘Volledig’. En zo geschiedde het. Na even rondkijken met haar toverstaf ontdekte de Beebiedokter onze dolliebeebie. Braafjes, zoals ik het enige posts eerder had uitgelegd, bovenaan in het rechterhoekje. Alive and ook wel al een klein beetje kicking met de volledige 12,9mm. Nooit eerder had Chris Rea’s ‘I can hear your heartbeat’ zoveel betekenis als vandaag.

Mama Cee’s lijfje voelt de dolliebeebie-vibes meer dan ooit, we sluiten onze dag een paar uur vroeger af dan de doorsnee mens, maar we zijn content. Meer moet dat voorlopig niet zijn :)

Nog es proberen

Na vandaag weet ik zeker dat ik het woord ‘poolparty’ nooit meer spontaan zal associëren met mojito’s maar wel met inseminaties. Tenslotte is het niet eens zo’n slechte woordkeuze ook, toch?
Zelf ben ik een behoorlijke woesie op vlak van ziekenhuizen, naalden en ja ook speculums (of is het speculummen?) dus wie ben ik om het raar te vinden dat mama Cee tijdens de 2de inseminatiepoging alweer bijzonder vlotjes ‘plopperdeplopperdeplop’ begon te zingen? Anyway, zoals mama Cee het omschrijft ‘het zaad zit erin’ nu is het weer 2 weekjes afwachten.

Alvast een paar sfeerbeelden..

Martini

Ale, dan wordt het vanavond wellicht de eerste Martini in toch al wel effkes. De bloedtest deze morgen bevestigde wat de Predictor gisteren al aangaf ‘no dolliebeebie deze maand’. Jammer, heel erg jammer want Mama Cee was er behoorlijk zeker van dat de eerste poging al meteen de juiste zou zijn. Ze voelde vanalles en ook ik was al een beetje ‘luidop-per’ beginnen dromen. Maar niet dus, tenminste nog niet deze maand.

En huppakee!

Exact 6 maand en 13 dagen na de allereerste officiële dolliebeebie babbel was het dan eindelijk zover. Ideaal qua timing, zo ’s morgens een inseminatieke en ’s avonds een feestje omdat je 5 jaar getrouwd bent, waarom ook niet? Zelf had ik me voorgenomen niet van mijn sus te draaien om vervolgens in de armen van de verpleegster terecht te komen (been there done that), en Mama Cee leek naar goede gewoonte haar stress-loze zelve.

Jan Palfijn wordt verbouwd en vermits het fertiliteitscentrum daardoor al eens durft te verhuizen werd ons aangeraden ‘iets’ vroeger aanwezig te zijn. Kwestie van je weg te vinden in een labyrinth van gyproc platen, loshangende gloeilampen en piepende liften. En zo kwam het dat Mama Cee en ik ruim een half uur op voorhand oog in oog stonden met wat Mama Cee een ‘spooklift’ noemt. Zelf ben ik niet zo gevoelig aan die dingen maar toegegeven, het was een model van het type ‘antiek’. Een echt alternatief was er niet gezien de deur met bordje ‘trap’ uitgaf op een werf die zich 5m lager bevond. Bovendien trok Mama Cee gewetenloos de deurkruk van de deur wat onze opties nog aanzienlijker verminderde.

Uiteindelijk geraakten we, het gekraak en gepiep buiten beschouwing gelaten vrij vlot, op het 8e verdiep. Eveneens vrij vlot raakten we tegen 10u45 in de ‘transfertzaal’ waar de eerste inseminatiepoging een feit werd. Even wennen toch, niet zo’n alledaagse omgeving denk ik dan, maar soit, alles goed verlopen. Dankzij een ongelooflijk dappere (ploplied zingende) Mama Cee moeten we nu aftellen. No stress. Postief denken.

Spuit

Jaja ik (Mama Cee) blog ook… Ik ben niet zo wild van spuitjes maar toen de dokter me gisteren vertelde dat ik mijn spuitje Pregnyl zelf kon geven, dacht ik van oké, een fluitje van een cent, we gaan dat doen want het is voor een goed doel:) Yeah right, me and my big mouth..

Toeval wou dat we gisteren moesten gaan eten met klanten,  het spuitje moest gegeven worden tussen 21.00 en 22.00 u, wat dus ongeveer zou zijn als het hoofdgerecht op tafel stond.
Rond 21.50u zei ik tegen Mama Nono ‘kom ga maar mee naar het toilet, dan kan je me helpen met het mengen van die ampullen, ik zal dan de spuit zetten:)’. Ik zei tegen de klant “beste klant, ik moet een spuitje geven voor 22.00 u, we zijn binnen 10 minuten terug” Ik had zoiets van, ik leg dat straks wel in detail uit.
Ampullekes gemengd, alles netjes gedaan zoals de dokter het had gezegd, nu was het aan mij om de naald in mijn buik te steken. Schrijft makkelijker dan het was moet ik zeggen. Mezelf oppeppend alsof ik op de Olympische Spelen de 100 meter zou lopen, Mama Nono die zei ‘en, en, zit het er al in?’ Na 3 keer te willen prikken en toch niet durven,  heb ik dan toch met m’n ogen dicht de inspuiting gegeven, YES  I dit it:)

Geen weg terug

Hallo seg, wat een gedoe voor zo’n strootje mannelijkheid. Het scheelde gisteren een haar of we mochten de eerste inseminatie poging een maand uitstellen. Omdat het fertiliteitscentrum in Jan Palfijn blijkbaar op inactief wordt gezet de komende 6 maanden leek het erop dat we onze winkelwaar in het UZ moesten gaan halen. Op zich geen ramp ware het niet dat de procedure daar behoorlijk complex is en we sowieso een maand zouden verliezen. Gelukkig is onze fertiliteitsdokter Claudia Daels niet alleen aangenaam maar ook bijzonder doortastend. Zo kreeg ze het alsnog voor mekaar om deze maand nog één poging in Jan Palfijn te kunnen inplannen. Nadien vliegen we sowieso naar het UZ.

Alé hup, zaterdag om 10u45 is het dus van dattem. Na meer dan een half jaar uiteindelijk een stap met Geen Weg Terug.