Grote dag vandaag. De allereerste ‘echte’ kennismaking met onze dolliebeebie, de allereerste keer het hartje horen kloppen, de allereerste foto. Daar gingen we voor.
‘Alles goed met jou?’ vroeg dokter Dr. Daels aan Mama Cee. Mama Cee, op haar fijngevoeligste dankzij door haar lichaam gierende hormonen, antwoordde recht uit het hart ‘ja hoor, ik laat alles lopen dat moet lopen’. Waarop de dokter netjes ‘is emotioneel’ opschreef, zich totaal niet bewust zijnde van het feit dat Mama Cee het eerder over de inhoud van een (kots) emmer had. Nu ja, it’s all about perception.

‘U bent er klaar voor Mevr. Schaubroeck?’ ‘Volledig’. En zo geschiedde het. Na even rondkijken met haar toverstaf ontdekte de Beebiedokter onze dolliebeebie. Braafjes, zoals ik het enige posts eerder had uitgelegd, bovenaan in het rechterhoekje. Alive and ook wel al een klein beetje kicking met de volledige 12,9mm. Nooit eerder had Chris Rea’s ‘I can hear your heartbeat’ zoveel betekenis als vandaag.

Mama Cee’s lijfje voelt de dolliebeebie-vibes meer dan ooit, we sluiten onze dag een paar uur vroeger af dan de doorsnee mens, maar we zijn content. Meer moet dat voorlopig niet zijn :)

echo