Exact 6 maand en 13 dagen na de allereerste officiële dolliebeebie babbel was het dan eindelijk zover. Ideaal qua timing, zo ’s morgens een inseminatieke en ’s avonds een feestje omdat je 5 jaar getrouwd bent, waarom ook niet? Zelf had ik me voorgenomen niet van mijn sus te draaien om vervolgens in de armen van de verpleegster terecht te komen (been there done that), en Mama Cee leek naar goede gewoonte haar stress-loze zelve.

Jan Palfijn wordt verbouwd en vermits het fertiliteitscentrum daardoor al eens durft te verhuizen werd ons aangeraden ‘iets’ vroeger aanwezig te zijn. Kwestie van je weg te vinden in een labyrinth van gyproc platen, loshangende gloeilampen en piepende liften. En zo kwam het dat Mama Cee en ik ruim een half uur op voorhand oog in oog stonden met wat Mama Cee een ‘spooklift’ noemt. Zelf ben ik niet zo gevoelig aan die dingen maar toegegeven, het was een model van het type ‘antiek’. Een echt alternatief was er niet gezien de deur met bordje ‘trap’ uitgaf op een werf die zich 5m lager bevond. Bovendien trok Mama Cee gewetenloos de deurkruk van de deur wat onze opties nog aanzienlijker verminderde.

Uiteindelijk geraakten we, het gekraak en gepiep buiten beschouwing gelaten vrij vlot, op het 8e verdiep. Eveneens vrij vlot raakten we tegen 10u45 in de ‘transfertzaal’ waar de eerste inseminatiepoging een feit werd. Even wennen toch, niet zo’n alledaagse omgeving denk ik dan, maar soit, alles goed verlopen. Dankzij een ongelooflijk dappere (ploplied zingende) Mama Cee moeten we nu aftellen. No stress. Postief denken.